Нависандаи ин мақола дустдолштани Паёмбар -саллалоҳу алайҳи ва саллам-ва ҳукми онро бо баъзе далелҳое аз Қурон ва суннати баён мекунад ки вочиб аст бар тамоми мусалмон чи зан бошад ё мард, ва ҳар касе Паёмбарро дуст надорад ноқисул имон мебошад.
Усмон ибни Муҳаммад Ал-Хамис
Ин китоб як фатрае аз муҳимтарин фатраҳои торихи исломиро дар бар мегирад, ва он ҳам: Баъд аз вафоти Паёмбари Ислом то соли 61-и ҳиҷри (то кушта шудани ҳазрати Ҳусейн –Худо аз он рози бод-) мебошад.
Дар фасли нахустини ин китоб дар бораи он ки таърихро чи гуна бояд омўхт ва равиши Имом Муҳаммад Ҷарири Табари роҷеъ ба таърихи Ислом баён шудааст. Фасли дуввуми ин рисолаи пурарзиш дар бораи биъсати Расули акрам (с) ва ҳодисаҳои пас аз вафоти Расули акрам (с) то соли 61-и ҳиҷрии қамари рўйдода, маълумот медиҳад ва достону ривоятҳои дурўғин ва сохтаро гўшзаду таъкид месозад ва ҳақиқати ҳолро арзёби мекунад.
Фасли саввуми ин китоб ба мавзўъи адолати саҳобагон (р) ба истинод аз Қуръон ва Суннат бо баёни муҳимтарин шубҳаҳое, ки дар мавриди онҳо эрод шуда ва баёни ҳақиқат дар ин маврид бахшида шудааст.
Дар фасли чаҳорум ва хотимавии рисола муаллиф ва пажўҳишгари варзида қазияи хилофати исломиро мавриди барраси қарор дода, бо овардани далелу бурҳонҳои қотеъ шарҳу тавзеҳоти ғаразнок ва ғайривоқеъии як қатор муҳаққиқонро рад мекунад.
Таълиф: Ноҷи ибни Иброҳим Ал-Арфаҷ
Тарҷума: Иброҳим Қаҳоруф
Дар ин китоб нависанда исбот мекунад ки ҳамаи китобҳои осмони даъват ба якто парасти мекунанд, ва дини ислом охирин динҳои осмонист.
Амирулмӯъминин ҳазрати Умар (р) дар даврони хилофат дар бисёре аз шабҳо барои назорат, посдорӣ ва хабаргирӣ аз шаҳри Мадина тамоми шабро дар ҳиросат ва гаштугузор сипарӣ мекард. Дар яке аз шабҳо аз канори майдоне мегузашт ва хаймаеро дар он ҷо дид. Вақте наздики хайма рафт, дид марде дар канори хайма нишаста, садои оҳу фарёд аз дохили хайма шунида мешуд. Ба он он мард салом намуд ва аз ҳоли ӯ ҷӯё шуд. Он мард гуфт:«Мусофире ҳастам, ки дар биёбон зиндагӣ мекунам, ба шаҳр омадам, то андаке аз мушкилотамро ба арзи амирулмӯъминин (р) бирасонам ва кӯмаке дарёфт кунам». Ҳазрати Умар (р) фармуд: «пн садои оҳу фиғон, ки аз хайма ба гӯш мерасад, чист?» Он мард гуфт: «Ба шумо рабте надорад, дунболи кори худатон биравед». Ҳазрати Умар (р) бо исрор фармуд: «Хайр, чунин бар меояд, ки касе дар хайма дучори мушкил ва нороҳатист». Он мард гуфт: «ӯ ҳамсари ман аст ва дар ҳоли зоймон қарор дорад».
Хадиҷа духтари Хувайлид, ҳамсар ва ёри бовафои Расули Худо (с) ва беҳтарин занони биҳишт аст. Намунаи волое аз инсоният, ки забон аз васфу сано ва азамматаш оҷиз аст.
Бо лақаби тоҳира байни занони Макка дар он замон шинохта шуд. Ӯ дар Умми қуро –Маккаи мукаррама- 68 сол қабл аз ҳиҷрат таваллуд ёфтааст.
Ҳиҷоб пардаи таъассуби курро дарид
Саъиди Некхӯ
Тикаи порчаи содда – ё рамзи ибодӣ- бар сари духтари мусалмон дар Аврупои мутамаддин, ончунон сару садо ба по мекунад, ки хобу оромишро аз сари раиси ҷумҳури Фаронса «Николой Саркузӣ», гирифта то бардагони фикрии он дар Туркия ва Тунису Миср ва соири кившарҳои ҷаҳон мерабояд.
Ахлоқи иҷтимоӣ зомини истеҳкоми ҷомеа
1. Парҳез аз шоеапардозӣ ва суханчинӣ
2. Миёни мусалмонон сулҳ барқарор намоед
3. Ухуввату бародарӣ
4. Парҳез аз масхара кардан ва айбҷӯии дигарон
5. Худдорӣ аз бадгумонӣ
6. Хештандорӣ аз таҷассус
7. Ғайбат гушти ҳаром аст!
8. Худбартарбинӣ ва нажодпарастӣ
Муҳаммадиқболи САДРИДДИН
Соли гузаштаамонро читавр гузаронидем?
Соли ояндаамонро читавр бояд гузаронем?
Гузашт соли куҳнае, ки ман ва ту онро соли нав гуфта қабулаш намӯда будем. Боз як соли ҳаёти умри ширини мо ва ту гузашт соли ҳиҷрие ки 355 рӯз буд ва соли мелодие ки 366 рӯз буд. Дар ин соли гузаштаи умри мо ва ту хонандаи гироми пур аз ҳаводиси талху ширинро дар бар дошт.
Сомонаи Фарзандони Оиша
Таҳия: Мусъаби Ҳамза
Ба номи Аллоҳи Бахшанда ва Меҳрубон
Пеш аз овардани далелҳо барои ҳаром будани таҳнияти аҳли китоб дар идҳояшон, амри муҳимеро бояд зикр кунам. Ислом ба мо иҷоза додааст, ки ба аҳли китоб некӯӣ ва адолат варзем, балки амр кардааст, ки мо мусалмонҳо бояд ҳама вақт одил ва некӯкор бошем.
Ва муъомала бо аҳли китоб, ҳамсоягӣ, хариду фурӯш, қарз додан ва ё гирифтан, ёрӣ кардан, роҳнамоӣ, иҷора гирифтан ва ғайраҳо ҷоиз аст.
Инчунин додани ҳадяву қабули он, (дар ғайри муносиботи динӣ) ва таҳният гуфтани аҳли китоб дар ғайри идҳо ва умури таъаббудӣ (муваффақият дар вазифа, соҳиби фарзанд шудан, чизи наверо харидан) ҷоиз аст.
Мусъаби Ҳамза
Падарҷон! Иди қурбон аҷаб иди зебое аст, дур аз писарбачаҳо бо духтаракон бози мекунем, доира мезанем ва овозхони мекунем.
Падарҷон куртаи наву зебоямро пушида сарамро бо рӯймол мепушонам ва ҳамроҳи шумо намози идро мехонам.
Падарҷон дар ин ид рӯймоли калон мепушам, ман акнун калон шудаам.
Назарҳои охирин